Verhalen uit het hospice

Het idee voor het Bijna Thuis Huis is ontstaan in de huisartsenpraktijk van Pieter Sluis (1946).
Een patient van hem werd ziek en kreeg kanker. Hij wilde thuis verzorgd worden, maar zijn familie
hield dit niet vol, en op een gegeven moment moest hij naar het ziekenhuis. Sluis bedacht zich
dat dit een verdrietige situatie was: de patient wilde liever in zijn eigen bed sterven dan in een kil
ziekenhuis. Op welke manier zou dit ook thuis kunnen, met aanwezigheid en pijnstillers, en
zonder de toestanden van het ziekenhuis? Dit zette Sluis aan het denken.

Al tijdens mijn werk in het onderwijs had ik belangstelling voor het hospicewerk. De manier waarop je in een kwetsbare fase van het leven zoveel kunt betekenen voor een ander, sprak me toen al aan. Na mijn pensioen werd mijn man ziek en heb ik intensief voor hem gezorgd. Zes jaar na zijn overlijden besloot ik mijn interesse om te zetten in actie: ik meldde me aan als vrijwilliger bij de Hospicegroep.

Toen ik twee jaar geleden met pensioen ging, wist ik al snel dat ik niet stil wilde zitten. Ik wilde graag iets blijven doen, maar wát dat dan moest zijn, daar had ik nog geen concreet idee van. Totdat een familielid vertelde dat De Hospicegroep op zoek was naar een tuinman. Dat sprak me meteen aan.

Soms begint iets bijzonders met een enthousiast verhaal van een ander. Zo was het ook bij mij. Een vriendin vertelde hoe fijn ze het vond om als kookvrijwilliger in het hospice te werken. Omdat ik zelf erg van koken houd, dacht ik: waarom zou ik mijn liefde voor koken niet inzetten om iets te betekenen voor mensen in hun laatste levensfase?

Toen ik nog in het ziekenhuis werkte, heb ik veel overlijdens meegemaakt. Wat me altijd bijbleef, waren de mensen die zo graag thuis wilden sterven, maar voor wie dat helaas niet mogelijk was. Dat vond ik schrijnend. Nu, als thuisvrijwilliger, kan ik er wél aan bijdragen dat mensen in hun vertrouwde omgeving afscheid kunnen nemen.

Toen mijn vrouw Willemijn me vertelde over een vacature voor klusvrijwilliger bij het hospice, hoefde ik niet lang na te denken. Zij is al meer dan twintig jaar zorgvrijwilliger en spreekt altijd vol betrokkenheid over het werk en de mensen daar. Toevallig had ik dat jaar mijn winkel verkocht en had ik juist behoefte om weer wat met mijn handen te doen. Als je dan gevraagd wordt door een organisatie als De Hospicegroep, dan voelt dat als een mooie kans om op een betekenisvolle manier aan de slag te gaan.